آیرال خبر_ باشگاه تراکتور در دو سال گذشته بیش از 9 مدیرعامل و 7 سرمربی عوض کرده است!
تراکتور قبل از حضور زنوزی، به صورت میانگین هر فصل یک مربی داشت و اینک در هر فصل 2.6 سرمربی و مدیرعامل!
این بی ثباتی معلول مالک محور بودن تیم بوده و با توجه به گذشت تنها 6 هفته از مسابقات، بالا رفتن رکورد فعلی نیز دور از ذهن نیست!
و در ادامه همین روند، منصوریان از تیم کنار گذاشته شد؛ اخراجی که هنوز هم جانشین مطمئنی برایش تعیین نشده و هر روز یک اسم جدید از جیب باشگاه به بیرون درز میکند!
در این مدت نام های کوچکی در کنار اسم های دهان پرکنی چون، کارلوس کی روش، الکساندر نوری، افشین قطبی و محمد تقوی و … در محافل خبری و فضای مجازی مطرح بود که کم کم این اسم های بزرگ هر کدام به دلایلی کنار گذاشته شدند
بی شک همگان می دانستند که مبلغ درخواستی کارلوس کی روش خارج از توان باشگاه بوده و قانون منع جذب نفرات خارجی هم، مزید بر علت شده بود تا از اول هم این سناریو غیرممکن و غیرمحتمل به نظر برسد!
دستگاه رسانه ای باشگاه تراکتور که جو عمومی را همسو با خود نمی دید، برای فرار از این بن بست، عنوان “مدیرفنی از راه دور” را ابداع کرد تا شاید کمی باورپذیرتر شود!
ولی دست باشگاه رو شده بود و انکار فایده ای نداشت!
افشین قطبی هم که قراردادش را با تیم چینی تمدید کرده بود، از خبر مذاکره خیالی با تراکتور کوپ کرده بود!
قیمت الکساندر نوری هم به قدری بالا بود که کار حتی به یک مذاکره ساده هم کشیده نشد!
اکنون پس از کیروش، قطبی، نوری، نامها محدود شده به تقوی، امید نمازی و ساکت الهامی!
با توجه به مصاحبه های تقوی پس از جدایی از تراکتور که صراحتا به وجود دلالی و … در باشگاه اشاره کرد، همکاری وی با باشگاه به یک شوخی شبیه است مگر اینکه مبلغ قرارداد با تقوی به گونه ای تنظیم شود که این مربی لندن نشین همه چیز را فدای پول کند و به تبریز برگردد!
شاید هدفگذاری باشگاه از طرح این مربیان این بود که بعدا بگوید که ما تلاش خود را کردیم ولی نشد که نشد!
این سیاست باشگاه برخی هواداران تراکتور را واداشت تا برای حمایت از “ساکت الهامی” مربی محروم فصل گذشته دست به راه اندازی “کمپین” بزنند!
چراکه هواداران نیز به این نتیجه رسیده اند که این اسامی بزرگ فقط و فقط یک شوآف تبلیغاتی با اهداف خاصی مطرح شده وگرنه سکانداری خیالی این سه تن، فقط پوششی برای ضعف مدیریتی باشگاه است.
و این برای تیمی که سرمربیان بزرگی چون دنیزلی، لیکنز، توشاک و … را به خود دیده است یک عقبگرد غم انگیز و حسرت بار است!
کاش مالک باشگاه که هواداران در سالهای اول حضورش در تراکتور امیدهای زیادی به وی بسته بودند، بیش از این تراکتور را کوچک نکند و به همان شجاعی و نیکبخت قناعت کند!
حداقل این دو مربی را عوامل درونی باشگاه نمی توانند فراری دهند!
عادل جعفرموحد